Sien Grootvader Reint Reints, un Reiner,
Sien Vader: De een so fix as de anner.
Elk hett en Stee bi VW.

He sülvst heet van René.
René mit en Streek up dat „e”
(So as en Mester hum see).
Hip Hop finnt he okay
Un de Rappers van „MTV Twee”.

Van ‘t Leren hollt he nix,
Van Mesters noch minner.
He meent, elk sücht, wo cool he is,
Nett so cool as de Rappers
Van „MTV Twee“. Ok he
Kummt mit hunnert Woorden torecht
Bi ‘t Proten. Bedröövt* is ‘t mit ‘t Schrieven.
Un dat he ‘t Reken neet kann,
Is de Mester sien Schüld.
Dat is dat, wat René daarto meent.

En Lehrstee is Raakwark.
Sien Vaders Fründ Achmed hett hum
Nu in sien Grööngoodwinkel
Un lehrt hum bi Tieden dat Reken,
So wied, as dat mutt un
Sodraa René Tied hett
Tüsken Töönbank un „MTV Twee“.

*) bedröövt = kümmerlich
*) Raakwark = Glückssache

Ok dit Gedicht steiht in dat Book
„De 100 moiste oostfreeske plattdüütse Gedichten“.
Rutgeven van Carl-Heinz Dirks, Diesel-Verlag 2008.
Gerd Constapel hett al tweemaal de Freudenthal-Pries kregen,
disse Pries tellt al wat in de plattdüütse Literatur.
Dit Gedicht “Raakwark” word interpreteert in de Märt-Utgave van dat Ostfriesland-Magazin, SKN, Nörden.

Ik hebb vandaag an ‘t Luntjen west,
o Jung, dat was di ‘n Pläseer!
Möör Tacken, dröög Struukwark, oll Wuddels un Holt
un wat d’r an Strunt noch weer.

Un de Wind, de joog mi de Bladen tohoop,
un de puusde de Flammen in d’ Lücht.
Un dat knitter un gleu un sung so moi -
ut mien Bost kwamm ‘n depe Sücht.

„Du harrst doch vanmörgens so ‘n lepe Verdreet,
de smiet man noch baben in t Füür!“
Eerst grummel dat in mien Hart, man ik dee ‘t,
en Arm vull un noch een… över ‘t Stüür.

Mien Tuun, de wurr schoon, un mien Hart, dat wurr licht,
ik stunn mit de Förk in de Hann’n,
un de Flamm greep vull Bliedskupp haast in mien Busk.
„Schei ut!“, see ‘k, „maak hier nix togang!“

Wi hebb’n noch ‘n Sett spöölt, de Flammen un ik,
um uns to streek de ieverge Wind.
Wi dreen, wi hören vandaag woll tosaam’n,
doch ik, un weer blied as en Kind.

Mit leverla kweem de düüstere Nacht,
un de Wind reep: „Nacht, ik koom futt!“
Un de Flammen wurr’n still – nett as mien Hart –
‘t is wahr, elker Füür brannt ‘nmaal ut.

Siever Johanna Meyer-Abich *1895, + 1932, was de Dochter van Jan Berghaus. As Schrieverske hett se vööl Ansehn hatt dör de Romanen “Foelke Kampana” (de “quade Foelke”) un “Forsetesland” waar ‘t um Helgoland geiht.
Disse Text steiht ok in de neeiste Utgave van DIESEL, dat oostfreeske Bladd, 71.
Anfragen bi andreas.gerdes@diesel-online.de

Gedanken in witt

Gedanken sünd sluuksk
nett as Kobben

Du smittst noit genoog
tüsken disse witte Pleckjes

Un wenn du nix mehr
in dien Hand hollst

Flegen se weg
in hör egen ewige Dagen

As de natte Sneei
van güstern

Komen weer neje Gedanken
in dien Baadstuuv

(Henry Hes, Nadörst, (1989); ok in DIESEL 4 (1993)