Toni Wübbens

Sömmernamiddag

Oll Klaasohm sitt in ’t Hörn* bi ’t Füür
Un smöökt sien Piep un denkt un sinnt,
Un to sien Foten up de Deel,
Daar spöölt sien lüttje Dochterkind.

De Kater slickt sük sacht hento,
Leggt sük an ’t Füür un spinnt un snurrt,
Un dreiht blot mennigmaal de Kopp,
Wenn um sien Nöös en Brummer burrt.

Dat Kindje word de Tied nu lang,
Et klautert up de Oll sien Schoot.
„Och, Opa, nu vertell mi wat,
Van Mettje in de swarte Sloot!“

Oll Klaasohm kloppt sien Piepe ut.
„Denn kumm, mien Jungske, hör mi to:
In elke Sloot un in dat Koorn
Daar sitt en grote, böse Froo.

Un löppt d’r ’n Kind in ’t Roggenfeld,
Grippt Mettje ’t mit hör lange Arm;
Un kummt d’r ’n Kind to dicht an ’n Sloot,
Denn treckt se ’t daal, dat Gott erbarm!

Denn nimmt se ’t Kind mit na hör Slöss,
Un lett et gaarnich mehr na Huus,
Denn sitt et immer ganz alleen
Bi Waterrött un Pogg un Muus.“

Lütt Jan sien Ogen worden groot.
„Och, Opa, mi nimmt s’ doch nich mit?
Segg lever wat van Sünnerklaas,
Un wat de uns in d’ Schössteen smitt.“

De Oll vertellt. Un lüttje Jan,
De slöppt up Opas Schoot nu in,
Un Klaasohm sülvst, de nickkoppt ok,
Dat word hum gaar to möi to Sinn.

De Kater kickt noch stiev in ’t Füür,
Man ’t düürt nich lang, do slöppt de ok.
Un blot dat Füür, dat knistert noch,
Un ut de Schössteen treckt de Rook.

Ok dit Gedicht word besproken in dat Ostfrieslandmagazin Mai 2010 — un steiht in dat Book “De 100 moiste oostfreeske plattdüütse Gedichten”, rutgeven van Carl-Heinz Dirks, Diesel Verlag.