Wiehnachten  vörbi, ‘n Dag verhalen, un denn villicht na Engerhafe in Oostfreesland? Daar hebben spöölt up en “Festival tüsken de Jahren” in de GULFHOF IHNEN:
dat Otto Groote Ensemble (www.otto-groote.de)
Jan Cornelius un sien Lü (www.jan-cornelius.de) un
Henk Scholte un Bert Ridderbos (www.torf.nl)
un Linde Nijhof. Dat was moi!!!
Tja, nu is ‘t  to laat. To laat is to laat.  — Wi beden jo nu  noch ‘n Geschicht:

Tüsken de Jahren
Tüsken Wiehnachten un Neeijahr dürt een geen Waske maken. Dat hett mien Oma good wusst. Se harr ja ok blot ‘n Waske-Ketel un ‘n Rackje boven de Ovend, nix van Waskmaschine un Dröögmaker.
Tüsken de Jahren wurr neet wusken. Harr dat Unglück brengen kunnt? Well weet.
Of was dat blot unhannig? Buten kold, un buten de Gewohnte allmitnanner in Huus.
Feestdagsbraa up d’ Tafel brengen – un dat heetde neet eevkes Hasenküül un Roodkohl ut de Ieskast … De Haas kwamm mit sien Pelz in ‘t Huus, dat muss noch fillt worden, un de Roodkohl lagg daar in dicke Koppen. Wenn ‘t denn Hasenbraa mit Roodkohl geven sull.
Up Olljahrsavend gaff ‘t in ‘t Rheiderland alltied Speckendicken. Disse Soort Koken sünd nett so as se heten. Up de een Kant lecker, up de anner Kant stevig stevig. ‘n Eten, dat steiht bi de Ribben.
Mien Opa was do Postloper in Ditzum, un Huus bi Huus wurr he nöögt to Speckendicken eten. He pröövde overall, man he att blot de leckersten up.
In vööl Kuntreien gungen de jung Lü Huus bi Huus lang un sungen of repen hör Spröökjes. Daar kregen se ‘n bietje Geld, Stuutjes of ‘n lüttje Mettwurst för.
Vandaag is dat anners mit de Jöögd. Mien kecke Dochter seggt: „Tüsken de Jahren? Wat sall dat denn heten? – Tüsken de Jahren – dat gifft ‘t heel neet!“ Se hollt van Mathe, of was dat Physik? Un daarum kickt se ‘n Punkt an as ‘n Flackde sünner Utbreden. Un de Bott tüsken Klock twalven un Null Ühr verklaart se as „besteiht neet“. Nett so de Tied tüsken Olljahrsavend un Neeijahr. „Stell di dat doch so vör,“ see mien kecke Dochter, „mörgen is vandaag al güstern. So simpel.“
Neet verbaast wesen! „Jaja,“ see ik, „vandaag is Saterdag, un mörgen is Sönndag, un Sönndag, will seggen: mörgen, was güstern Saterdag, dat meent, ja, mörgen is dat, wat vandaag vandaag heet, güstern. Klaar.“
Mien kloke Söhn hett ‘n Semester Philosophie besöcht: „Dat will ik maal anners utdrücken: De tegenwoordige Tied gifft dat gaar neet.“
Ik hebb keen Insehn. Ik segg: „Ik hebb keen Spierke Insehn!“
„’n Bispill,“ seggt he, „ik will di ‘n Bispill geven. Kiek. Du denkst, dat du daar sitten deist. Man dat lett blot so. Du hest daar seten, un du sallst daar ok noch sitten, man dat du daar sittst, dat seggen wi so, man scharp un nadenkelk bedocht is daar nix mit an. In de Oogslag, waar du ‘t seggen deist, is ‘t ok al vörbi.“
Also, de tegenwoordige Tied gifft dat neet. „Un ‘n Tokummst hebben wi neet,“ sett mien kloke Söhn daar bi. „Wi neet.“
Good, dat wi Ollen de Tied tüsken de Jahren hebben. Daar könen wi d’r maal so recht un in Rüst over simeleren. Tied hebben wi do ja in Overmaat.
(Carl-Heinz Dirks)