Carl Dirks hett mi anproot un fraagt, of ik neet ‘n Menen harr to Dien neje Spegelplaat „Dreeklang“, un ik harr d’r in’t Leven nix to schreven, wenn ik neet seggen kunn: „Dat, wat ik daar höört hebb, dat finn ik good!“
Een herunnerrieten is mien Saak neet. Un Dien Wark andaalhalen – wiss neet. Man in disse Gefall was d’r ja heel un dall keen Gefahr, dat ik dat doon muss.
Man ik mutt seggen, un dat weetst Du, un ok ‘n bült anner Lü, ik bün neet objektiv, as wi up Platt so seggen.
Daarför is mi dat, wat Du, Jan, up ‘t Rebett van Musik maken deist, vööl to dicht bi.
So dicht bi,dat ik in mien Kunzerten un up mien Spegelplaten Texten un Leder van Di singen doo. Was dat neet so, dat mi ok sülvst henn un weerdenn ‘n egen Song infallen dee, denn dee ik mien Kunzerten wall to’n grootsten Deel mit Leders van Di, Jan, bestrieden.
All de Platen un Spegelplaten, de Du bit nu hen inspöölt hest (teihn sünd ja as CD up d’ Markt), sünd en grote Schatt an moje Songs up Platt. In de beste Sinn Volksmusik ut uns Kuntrei. Un ik lööv, dat ik wiss neet all de Leder kennen doo, de Du schreven hest. Hebb n’ bietje Nasicht mit mi. Dat bünd eenfack unbegriepelk vööl.
Man de Leder van de neje Spegelplaat kenn ik all, un ik kenn hör so good, dat ik elke mitsingen kann.
Van de eerste bit to de lesde Leed hest Du hier ‘n CD klaarkregen, de sük neet versteeken mutt.
Du büst en Muuskant un Schriever, van de wi denken, dat wi hum kennen. Van de wi so völe Leder hört hebben, dat wi ‘n seker Quälität verwachten könen.
Elk de Di kennt, is blied, wenn ‘t ‘n neje Spegelplaat van Di geven deit. Daar is alltied so vööl Mojes up. Nee – besünners Mojes. Dat weet een. Un meestieds is ‘t noch mojer, as wi verwachten wassen.
So löppt de Tied, wi worden allmitnanner oller, man kennt sük, un dat hett ja ok wat. Un mitmaal kummst Du un overrumpelst mi heel un dall.
Is neet so, dat ik Di neet weerkenn. Nee, Dien Musik blifft frünnelk, laadt in, is vertroot un weekmodig as alltied.
De Leder sitten ok, as vördeem, vull van wunnerbaare „Woordenbiller“ un „Woordenmalereei“ de mi lehren, de Welt  ‘n bietje akkerater antokieken.
Man Du, Jan, as Sanger un Muuskant, Du hest mi verbaast. Van vörn bit achtern klingt de Spegelplaat jung un frisk, neet as van een, de all teihn CDs achter d’ Rügg hett. Nee, ‘t lett as dat Wark van een, de nett mit heel wat Neeis an Gang is.
Natürelk hebb ik tohört un overleggt, wo Du dat maakt hest. Na ‘n sett Simeleren bün ik, un daar kannst ja heel neet an vörbi, daar bün ik up „de Neje“ komen.
De Neje – dat is, (Du weetst dat al, Du hest hör ja entdeckt för de Oostfreeske Folk-Szene) Christa Ehrig, de so baldadig Cello spöölt. Se, de to Di un Klaus Hagemann wunnerbaar passen deit as Pott un Decksel.
Se brengt ‘n heel egen un üterst egenhannigen Bidrag to de moje Tweeklang van Di un Klaus.
Se gifft Dien un Klaus sien Gitarrenspööl en Basis, sünner dat se blot de Footdeel is. Se hett wat to seggen, un dat wat se seggt, is neet blot so henseggt. Un hier liggt, lööv ik, dat Geheem un de Tover van disse Spegelplaat.
Daar sünd dree Muuskanten tosamen, van de nüms dör Tofall dit of dat of heel wat anners spöölt, Dree, bi de een marken deit, dat se Pläseer d’r an hebben, wenn se mitnanner spölen.
Elk een van Jo tillt de anner hoog up ‘n besünner Maneer.
In elke Ogenblick hebb ik dat Geföhl, dat Ji Dreijen Jo Fliet doon tegenover de Songs, Ji maken dat neet, um dat de Lü dat verwachten, un wiss neet ut Hoffaard.
Un so kummt daar dat bi rut, wat de Titel van de Spegelplaat verwachten lett: Dreeklang. En Dreeklang, as he mojer haast neet wesen kann.
Du kannst seker sien, ik vertell elk un een de sük för uns Saak intresseert, dat he nix verkehrt maakt, wenn he Dien neje Spegelplaat „Dreeklang“ kopen deit. He findt d’r seker weer ‘n neje leevst Leed van Di.
Wat mi angeiht, an leevsten hör ik, man dat wesselt, „En Spierke Glück“, en Text, de ik sülvst geern schreven harr, man – spietelk is ‘t – Du hest hum schreven, beste Jan, un wunnerbaar vertoont het hum – ok neet Otto, nee, dat was Klaus Hagemann. Kompliment!

Waar gifft ‘t de Spegelplaten? Bi www.artychoke.de un bi www.jan-cornelius.de un bi Jan in Jemgum sowieso.

nu hett elk van uns haast to glieke Tied sien neje Spegelplaat rutbrocht: „De Tied steiht still“ un „Dreeklang“, twee Warken, over de wi in dat verleden Jahr faak in de verscheden Standen van d’ Verloop mitnanner proot hebben un wor wi uns up de een of anner Manneer tegensiedig Stöön bi geven kunnen. Dat gung so wied, dat ik sogaar Woorden för een van Dien Wiesen schrieven dürs. Daar bün ik leep blied um.
Lang hebb ik docht: Ledermaken up platt is en Soort van Künst, de utstarven deit.
Un denn kweemst Du.
Du büst wall ok neet mehr so en heel jungen Spucht, man Du brengst en friske Klangklöör in de doch en bietje fastlopen (neet blot oostfreeske) plattdüütske Leder-Budel. Dat is good so, ok wenn daar neet elk un een freeiweg mit umgahn kann. Ik bün nu al haast dartig Jahr mit plattdüütske Leder unnerwegens, hebb Völen komen un ok weer gahn sehn, um dat se to ‘n Bispööl meenden, mit Country-Musik beter to fahren, of dat up d’ Hoogdüütske to smieten, um dat een denn mehr Lü tofaat kriggt. Ik hoop, Otto, Dien Padd blifft dat Platt.
Ik weet noch genau de Dag even vör Wiehnachten, as Dien Spegelplaat bi mi in d’ Breevkast lagg. Neesgierig as ik was, hebb glieks bi ‘t Frühstück för ‘t eerste Maal lüstert, nee, egentlik blot bito hört. Un dat gung allerbest, wat en good Teken is, denn allens is süver upnomen, nix is to luut of to sacht, de Stimm sett sük van de Instrumenten of, de Arrangements sünd best maakt un seker good för ‘t Radio to bruken, un doch neet so kommerziell, as dat de Leder in d’ dagelkse Musikbreei neet mehr upfallen doon. De hele CD leet bi mi an disse Mörgen en warm un liesaam Geföhl achter.
Wat een Begünn för so en Winterdag, van de dat blot heel minn in ‘t Jahr geven deit:  Ruugfröst liggt up de Bomen, witte Tacken un Twiegen glinstern tegen dat Blau van d’ Hemel an. De Göör van Schosteenrook liggt over dat Dörp. Kien Zoggje Wind beweegt de Lücht. De Tied steiht still.
Dook liggt over d’ Eemse as ik in ‘t Tweedüüster van en gleihrode Wintersünnenunnergahn  alleen in mien lüttje Möhlenkamerke för ‘t twede Maal an disse Dag na Dien Musik, Otto, lüstern doo. Ik lees de Woorden mit un mark, wat Du doch för en Handje bi dat Finnen van gode Leder hest, wo Du en Evenwicht tüsken Romantik un Engagement, de Sfeer van Föhlen un dat Utnannersetten mit de faak sture Olldag finnen deist. Daar sitt alltied wat achter, nix is sünner Belang – un Dien Stimm, Dien Aard, wo Du singen deist, gifft de Bedüden van de Woorden alltied Stöön. Eerst hett mi en bietje verbaast, dat dat Platt wat Du singst, vööl Klören ut verscheden Kuntreien in sük bargt (dat liggt seker daaran, dat Du vööl rumkomen büst un dat Dien „Bröör van Geest“, de kongeniale Detlef Kolze – de binahst Di Leder van ‘t Engelse up Platt overdragen hett – in d’ Geheel en anner Platt proot), man later is mi dat gaar neet mehr so upfallen, um dat Hand in Hand all so binanner passen deit. De good veertig Minüten van Dien Spegelplaat sünd vööls to gau vörbi, un elke Maal, wenn ik hör hören doo, wünsk ik mi daar noch tominnsten twee Stücken achteran.
So good ik ok marken kann, dat Du bi all Leder mit Dien Seel daarbi büst, hör eerst dör Dien Hart lopen lettst, vör dat Du hör singst, gefallen mi doch de, de Du sülvst schreven hest, noch en Tickje beter. Dat büst Du, dat is Dien Spoor, dat is früchtbaar, daar maak wieder, dat is dat Grote, Otto Groote !

Grötens van Harten
Jan

PS: Kumpelmenten an Dien Muuskanten. Ik denk, daar geiht Di dat nett so as mi, sünner hör Wark un Stöön weren wi gaar nix. Un ik glööv, bi de Utwahl hest Du ok en good Handje hatt !

Waar gifft dat de Spegelplaat? Bi Otto Groote in Bremen direkt (otto@otto-groote.de) of bi de CD-Versand www.steintafel.de Un wenn ji in en Kunzert van hum sitten, hett he ok alltied Spegelplaten daarbi. Mehr darvan up www.otto-groote.de