Van Traute Bohlen-Müller – för Jo to Wiehnachten
„Oh je“, reep mien Fründin Regine lesd Jahr in Oktober, „is al bold Adventstied un ik bün noch gaar neet in Wiehnachtsstimmung!
Dat was ja wat! Regine leggde groot Weert up en gode Instimmen up de Feestdagen. „Dat hebben wi ja blot eenmaal in ´t Jahr“, see se. So harr ik dat noch noit sehn. Un daarum harr ik dat ok neet so mit de Vörwiehnachtstied. De Festdagen sülvst wassen ja feestelk genoog un de hele Lawai vördeem gung mi meesttieds reell up ´n Wecker. Een kummt ja helemaal in Stress.
Aver de Vörwiehnachtstied sall doch besinnelk un rüstig up de Ankummst van uns Heer vörbereiden. Regine prootde unnerdes all munter wieder. Ik hörde tolesd noch: „Du kummst doch mit, Tini!? Dat musst du beleven!“ Dat was aver kien Fraag, dat wuss ik futt, nee, se harr mi fast in hör Plaan insloten. Ik much gaar neet mehr fragen, waar dat um gung.
Anfang November wurr ik gewahr, wat se mit mi vörharr. „Ik hebb uns en Gruppenkaart van de Bahn haalt för en Fahrt na d’ Bremer Wiehnachtsmarkt an ´t eerste Adventswekenend. Dat is en besünner Anbeden. Freist di al?“ Ik mutt woll heel dösig ut d’ Waske keken hebben, wiel se noch see: „Du, dat is so toll! Ik fahr daar elke Jahr hen. Wi maken uns en heel besinnelke Dag!“
Ji mutten weten, dat ik ok kien Fründ van Wiehnachtsmarkten bün, heel un dall neet. Dat is för mi dat Allerslimmste, wiel ik de Koperee van dat unnöselige Wiehnachtsgoodje neet
ofkann. Aver Regine is sotoseggen en „Vörwiehnachtsfreak“. Se hett en hele Kist vull mit Deko-Kraam blot för disse Tied. Wenn ik daar in d’ Adventstied in Huus koom, waar ik regelrecht umhauen van de Steerns, Klocken, Krippen, Kranzen un dat hele Goldlametta. Hier en Blinklücht un daar en Lüchtenkett, bit in hör Tuun. Sogaar de engelse Rosenbogen word mit en besünner Schienfatt anstrahlt. Wat dat angeiht, is Regine neet to bremsen. Daar kunn se mackelk en Pries för kriegen. Mi was tomaal klaar, dat ik hör daar neet mehr van ofkreeg. Se prootde daar nu ja al Weken van, dat se sük ut Bremen en holten Engel för hör Ingangsdör mitbrengen wull. De wassen daar woll am moisten un de fehlde hör noch.
Na, denn los! In Gottes Namen. As wi Fredagsmörgens up Tied bi d’ Bahnhoff stunnen, doch ik, dat daar nett en Völkerwanderung in Gang was! Dat was swart van Minsken! Kreti un Pleti was up d’ Benen! Wi kwemen gaar neet up de Bahnstieg! Na, dat sull woll nix worden mit gemütelk an ´t Fenster sitten un en bietje prootjen.
As de Zug kwamm un de Dören opengungen, steeg kien Minsk ut. Fievhundert Lü mit Kind un Kegel wullen aver instiegen. Dat harr ik van de Leeraners neet docht. Ik kweem mi vör as in de Hauptverkehrstied in de Londoner U-Bahn.
As de Bahnhoffsutroper töönde: „Vorsicht an der Bahnsteigkante, die Türen schließen!“ stunn ik noch buten un Regine was verswunnen. Oh, Himmel, wo d’r nu mit an? Villicht was dat ja mien Schicksal un en lesde Chance, doch noch to Huus to blieven?
Nee nee, ik wurr haast automatisk wiederschoven un as de Dören dichtgungen, hörde ik en bekannte Stimm: „Hierher, Tini, ik bün hier!!“ Regine satt up de Fensterplatz bi d’ Noodsitz mit en lüttjet Wicht up d’ Schoot. Ik was baff! Nu mutten ji weten, dat se man blot een Meter fievtig groot is un sülvst noch mennigmaal as Kind dörgeiht. As ik mi dör de Minsken drängelt harr, gaff se de Moder hör Kind weer un ik harr de Platz an ´t Fenster. Daar wurren noch en paar junge Lü in dat Ofdeel quetscht. Do gungen de Dören dicht. Wi fuhren mit 10 Minüten Verspätung of.
„Is doch toll lopen för uns, nich?“, see Regine begeistert. Ik kunn mi blot för hör
Engagement bedanken.
„Wenn dat hier so wiedergeiht, krieg ik mien Anschlusszug ja noit mehr!“, reep en blonde junge Froo, de up hör Kuffer satt. Ik keek um mi to. Rechts van uns in d’ Gang stunn en Familie mit twee Kinner. De Jung lagg up d’ Grund un spöölde „Swemmen“. De Vader harr dat lüttje Wicht up d’ Arm. De reep prulig: „Wennehr sünd wi daar, Papa?“ Elkeen kunn marken, dat de Vader de Nöös vull harr „Nu sünd wi eenmaal an de Küst in Urlaub un willen uns Kinner wat Besünners beden und dann dat!“ He vertellde, dat se al siet Emden stahn harren.
En paar junge Lü, de na Hambörg wullen, wurren ok all unruhiger. Een see: „Wi fahren ja so langsaam, dat schaffen wi ja noit mehr!“ Wi murken, dat dat blot in ‘t Sniggentempo dör Loog gung. Wieder vörn was en Kegelclub ut Emden. De wullen sük ok en besinnelke Dag maken. De Prosecco-Buddel gung dör dat Ofdeel.
En paar van de Jungse achter uns harren sük en Zigarettje anstoken. De Luft was sowieso al heel dick, aver de wurr nu noch dicker, as de junge blonde Froo, de dat so drock harr na Bremen to komen, reep: „Machen Sie sofort die Zigaretten aus, dies ist ein Nichtraucherabteil. Unverschämtheit!“ „Zu Befehl!“, reep de junge Mann, sprung hoog un smeet sien Hacken tosamen. „Komm doch rüber, Süße, hier ist doch Stimmung!“ Aver daar was neet an to denken. Se wurr all maller!
Up eenmaal gung d’r en Ruck dör de Zug un wi stunnen! Wi wassen noch neet maal in Augustfehn. „Na, dat kann ja noch wat worden! Of wi dat bit vannavend noch na Bremen
schaffen?“, froog de Moder mit de beid Kinner. De Zug kweem langsaam weer in d’ Fahrt.
„Warum ist es am Rhein so schön?“, sung en Klootschetervereen up ’t anner Sied.
Nu wassen wi aver an Augustfehn vörbi un Bad Tüskenahn kweem in Sicht. Endlich!!! Daar gung en Raunen dör dat Ofdeel. „Na, hebb ik di tovööl versproken? Hier is doch Stimmung!“, see Regine. Ik glööv, ik harr daar wat in d’ verkehrte Hals kregen. Mit Stimmung harr ik Wiehnachtsstimmung meent. Regine funn dat schaa, dat wi gaar neet an en Piccolo docht harren.
Up de Bahnstieg van Bad Tüskenahn stunnen dusend Lü. De wullen ok seker all up de
stimmungsvulle Bremer Wiehnachtsmarkt. Wi kunnen sehn, dat de bölken deen. Aver de Dören gungen neet open. De Lü fungen an, an de Fensters to kloppen un tegen de Dören to hauen.
Aver daar geböhrde nix! Na en heel Sett kweem en Stimm „Die Türen werden nur geöffnet, wenn jemand aussteigt. Das Einsteigen ist strengstens untersagt. Der Zug ist total überfüllt!“
Na, dat harren se ja gau rutfunnen! Daarum harren wi in Augustfehn ok gaar neet eerst
hollen!
So, un nu gung dat richtig los! De Jung, de noch up d’ Grund satt, fung an to raren un wull
bi sien Moder up d’ Arm. „Mama, ik hebb Angst!“ Van achtern kwemen Stimmen van: „Wat is dat hier denn för en Apentheater? Wenn ik mien Wark neet in d’ Greep harr, smeet mien Chef mi rut!“ bit hento: „Sünd de denn heel van d’ Künne of?“
Nu kwemen de Lü in uns Ofdeel recht in d’ Fahrt. Een reep, dat he sük besweren wull, un zwar schriftelk, en anner wull eerst maal mit dat Bladdje telefoneren, noch annerseen wull sofort utstiegen. „Das geht nicht, Alter, die Türen sind zu!“, reep de vergnöögde junge Mann. Dat was en eenzig Gebölke un Gegröhle, bit de Zug weer anfuhr, sünner dat de Dören opengungen. Up de Weg na Ollenbörg harren wi all Tied genug, daarover natodenken, wat wi maken wullen, wenn wi jemaals weer ut disse Zug rutkwemen. Een see, he kunn nu good verstahn, wo man sük as Geisel föhlen dee, aver dat de Düütske Bahn-AG to sükse Middels griepen muss, en paar Minsken van A na B to brengen, un dat in ‘t 21ste Jahrhundert!!!
Dat gung hen un her, bit en Mann, de noch nix seggt harr, vörsloog, en Petition an de
Bundesregeren to stüren!
Ik kweem mi na bold dree Stünn in de Bahn vör as in Shakespeares Theater, waar dat Publikum mit up de Spööldeel sitt un ok of un to wat seggen dürt.
Regine freide sük as en Klüütje. „Hebb ik dat neet seggt?“, kraihde se. „Up en Fahrt na
Bremen kannst du wat beleven! Dat is doch toll hier!“ Daar harr ik wall weer neet richtig
tohört. Ik doch egentlik mehr an wat beleven up de Markt. Un zwar besinnelk!!! Un nu dee Regine so, as wenn se dat Spijöök hier in de Bahn hoogstpersönelk för mien Pläseer
organiseert harr.
Ik dreihde mi hen un her. Villicht harr ik en bekannte Schauspöler oversehn? Nee, dat wassen hier all Laien, aver mit Stil, dat mutt ik togeven! För so ’n gelungen Vörstellen musst du reell vööl mehr betahlen as 12 Euro, un in Oostfreesland musst lang daarna söken!
„Du Papa, kiek even, Bünting-Tee, das Beste am Norden!“, reep dat lüttje Wicht. Se wull hör Vader seker upmuntern. De keek na boven up dat Warveplakaat. „Ja, mien Kind, dat mag wall, de Bahn is dat jedenfalls neet!“
Dat was en Steekwoord! Uns leep ´t Water in d’ Mund tosamen. Wi murken, dat wi nödig wat to eten un drinken bruken deen. Nüms harr mit so ´n lange Fahrt rekent un kieneen harr rechtschapen Verplegen mitnomen. As up Kommando fungen de Lü an, in de Tasken to wöhlen un boden de Kinner wat to eten an. De kregen en heel Bült Slickersaken un de Jung bedankde sük: „Dat is hier ja nett as Wiehnachten!“, reep he glückelk.
„Ja“, jöselde en ollerde Froo, „wenn wi Glück hebben, sünd wi bit dann weer to Huus!“ „Mama, kummt de Wiehnachtsmann dit Jahr gaar neet?“, huulde dat lüttje Wicht.
In uns Ofdeel funnen intüsken „Verbrüderungen“ statt. Telefonnummers un E-Mail-Adressen wurren uttuusket. De Buddels wurren hen- un hergeven un daar was en allgemene Bohei un Juchee! Ik wachtde egentlik blot noch up en offizielle „Blutsbrüderschaft im Kampfe gegen die Deutsche Bahn-AG“!
Sowied kweem dat aver neet, wiel de Zug nu in Ollenbörg hollen wull, un wi in Vörut to hören kregen, dat wi woll ut- aver neet instiegen dürsen. Dat was aver ja nix Neeis för uns. Dat wussen wi al!
De Lü, de buten stunnen, harren dat ok hört. Dat kunn man sehn, wiel de meesten dat Gesicht ut ‘t Lidd fallen was.
Dat was so as in en bekannte Horrorfilm, waar en Monster en hele Personenzug grippt un en Endje wiedersmieten deit. Ik kreeg Nood!
Nu wassen wi al dree Stünnen unnerwegens, un de Lü, de noch mitwullen, sullen up de nächste Zug wachten. Aver de wullen ja bi dat aktuelle Tempo van de Bahn kien Nachtwanderung in Bremen maken. Also stegen eerstmaal en heel Bült Minsken in, sodat d’r kieneen mehr rutkweem. De Froo, de hör Anschlusszug in Bremen al siet een Stünn neet mehr kreeg, bölkde all wat dörnanner vör sük hen.
Regine, dat murk ik woll, wurr tegen mi al munterer. Se harr en Prootje anfangen mit de
junge Mannlü achter uns un harr ok en Sluck anboden kregen. Sowied was ik noch neet. Ik harr daar noch good mit to doon mi vörtostellen, wat ik in mien Leven verpasst harr, wenn ik in Huus bleven was.
In de Moment hörden wi de folgende Dörseggen: „Wenn jetzt immer noch niemand aussteigt, können wir aus Sicherheitsgründen nicht weiterfahren!“ Anschienend satt in de hele Zug kien Minske mit en Ticket för Fredagmörgen na Ollenbörg.
Mi was dat nettgliek. Wat kunn mi en Wiehnachtsmarkt nu noch beden?!
„Denn blieven wi even hier moi hoog sitten un drinken noch een!“, reep de junge Mann, de de Hacken tosamensmeten harr. He harr nu de „Moderation“ overnomen. „Ich erkläre hiermit den Ausnahmezustand!” He kreeg ördentlik Bifall. Dat he sülvst ok in en Utnahmtostand was, kunn nüms ofstrieden. De Dörseggen, de so klung, as wenn wi all neet leev genoog mit de Bahn west wassen, kweem noch tweemaal.
„Of de Bahn gaar kien Schaffners mehr hett?“, froog een. „Nee, de sünd vörsichtshalver all utstegen!“, reep en anner. „De hebben Nood kregen, dat se lyncht worden, wenn he hier upduken.“ „Na denn, fröhliche Wiehnachten!“, gröölde een van achtern.
Dann rullde de Zug weer an un wi kunnen uns nu langsaam utreken, wennehr wi in Bremen ankwemen – um futt up ´t anner Sied van d’ Bahnstieg weer in uns Heimatzug to stiegen.
Villicht kunnen wi uns Billett ja noch bruken. De was ja för de hele Dag gültig.
Wat wi in Delmenhorst beleevt hebben, will ik jo neet mehr tomoden, wiel ik jo ja de
Wiehnachtstimmung neet verdarven will.
Ik hebb middent d’rin mien Mann anropen un hum vertellt, dat ik noch in de Bahn satt. He hett mi aver gar neet eerst för vull nomen. He froog: „Wennher löppt de Zug denn plaanmäßig in?“ Ik doch, ik hör neet richtig! Was dat denn so stuur to begriepen, dat dat för vandaag mit de Plaanmäßigkeit vörbi was, oder wat?“ He reep: „Ik kann di neet verstahn, waar büst du?“ He doch seker, dat wi al up de Markt wassen, wiel dat so luud was. Ik wull noch weer wat torüggbölken, aver wi wassen nu in en Funklock fahren. Butendeem harr dat sowieso kien Zweck hatt, mutten ji weten, wiel mien Mann ut en olle Iesenbahnerfamilie kummt. He hett noch dat reelle Gottvertrauen in de Bahn. Dat harr ik nu ok woll bruken kunnt!
Jedenfalls was de Mann nu mit de Petition klaar un gaff de Zedel to ‘t Unnerschrieven
wieder. En ollerde Ehepaar wull daar futt mit na d’ Avkaat. De sull de Bahn dann wegen
„unmenschlichen Transports“ verklagen. „Denn könen wi bi de Gelegenheid ok futt uns
Testament maken, Hermann“, echode de Froo. Na, bi de beiden was dat ok ja woll vörbi mit dat Gottvertrauen! Wi wullen jedenfalls over ‘t Internet in Kontakt blieven un wi sullen dat hele Gedoo ut dat Bladdje gewahr worden.
Vörn wurr noch wat sungen. Vööl was daar neet mehr van to verstahn, aver dat klung so as „Sieben Fässer Wein können uns nicht gefährlich sein, ….“
Regine was nu ok al en bietje wieder mit de Stimmung. Se satt nu mit de Knejen rüggels up de Sitz, sung munter mit, ok wenn se de Text noch noit vördeem hört harr. Dat klung dann umso gefahrelker. Daarbi swung se mit de Hand wiedrumig de Takt för dat achterste Ofdeel.
„Kiek an“, doch ik, „dat is also besinnelke Vörwiehnachtstied!“
Nu hebb ik bit Wiehnachten un ok daarna nix mehr van de Lü hört!
PS: Sovööl blot noch: Regine hett hör Engel heel na Huus kregen. Wi hebben na en heel
pläserelke Bummel over de Markt ok noch en aventürelke Rückfahrt beleevt, mit 1. Klass, Schaffner, Umstiegen, Nabetahlen: eenfach mit all Schikanen, as wi dat van de Bahn nu maal wennt sünd.
Aver ok Minsken, de daar gaar neet bi west sünd, hebben van disse Fahrt wat hatt, to ‘n
Bispill Regines Dörpspolizei. De sünd van hör besörgte Ollern bi Nacht un Nebel halvweg dör Oostfreesland stüürt worden, um hör to söken. Se harren sük utmaalt, dat de Zug in en Sneeistörm entgleist was. Aver as nix daarvan dör de Narichten komen was, wassen se sük enig, dat ik daar Schuld an harr, wiel ik ja so ‘n Dördriever bün!
Kunn ja kieneen ahnen, dat en Fahrt na d’ Bremer Wiehnachtsmarkt mit de Düütske Bahn-AG en Heeldags-Vergnögen was! Un dat was dat, ik weet dat heel seker, wiel ik daarbi west bün, bit tolesd!
