De hele Dag bün ik buten an de friske Lücht. Mien Moder findt dat so an besten.
Waar kann een denn woll ok beter spölen as in d’ Tuun? Na? –Also.
Wi hebben de moiste Tuun.
Völe vöölklörige Blomen sünd daar binnen, Albeeistruken un Eerdjebejen un Botterblomen un Appelbomen.
Achtern in de Tuun is ok noch ’n lüttje Dobbe, mit lüttje Fisken un Poggen daar binnen.
Man daar düür ik neet alleen spölen. Ik kunn daar wall rinfallen, seggt mien Moder.
Ik kann nich swemmen.
Tegen de Schüür is ’n Höhnerhuck. Dor bliev ik ehrder ’n bietje van weg – de Hahn kickt mi so arig an.
Man nett daarbi steiht ’n Wüppwapp, un ok so ’n Spöölhuus för Kinner, dor kann ik rin. Mutt man blot uppassen, dat een daar weer rut kummt. De Spinnen willen mi alltied anfallen.
Ik bün lever up de Rasen of ik krabbel in de Bomen rum. Uns Tuun is toll!
Mall Weer maakt mi nix ut, denn verkruup ik mi. Man bi good Weer, daar mutt ik mi vörsehn!
Klaar is dat good, wenn mi de Sünn up ’t Fell schient, aver denn flegen ok de Vogels rum – un vör de bün ik bang! De Vögels seh ik good, man de sehn mi ok!
Mennigmaal denk ik, dat de vör mi bang sünd. Nee, nich vör mi – aver vör mien rood T-Shirt. Dat is hellrood mit swarte Plecken daar up un witte Ogen, lett as ’n Dodenkopp, dat verjaagt de Vögels. Ha!
Brutaler as de Vögels sünd de Wepsen, de Hörntjes, veel brutaler! Wenn de mi to faten kriegen, – de brengen mi um!
Annerlesd wullten mi so ’n paar Wepsen angriepen, to mien Glück kunn ik de mit Säure afwehren. Ik wuss keen annern Utweg.
Egentlik bün ik liedsaam. To Hauptsaak-leev ik van Planten. Un van Melk. An leevsten van Wulfsmelk.
Mien Frünnen sünd alltohoop Vegetariers, jüüst so as ik. Wi liggen in de Sünn, eten un spölen, un so geiht de Dag daar hen. Un wi sünd meesttieds heel blied – blot neet, wenn de Vögels un Wepsen uns lastig worden.
Körtens weren twee Wichter in uns Tuun. As de mi wies wurren, kreeg de een ’n Huulanfall un leep futt na hör Mama.
De anner namm ’n lüttje Schüpp un wull mi daarmit doodmaken.
Do hebb ik keen Säure nomen. Ik bün utneiht, so gau as ik ’t kunn un hebb mi verstoken.
Dat gifft blots Arger, sük mit Wichter antoleggen, dat weet ik.
Sogaar wenn de een umbrengen deit, seggt de Moder alltied noch: „Ach, nu reer man nich, mien Tüütje, dat Beest is ja dood!“
Ik bün al ’n paar Maanten an de friske Lücht. Un Dag för Dag hebb ik freten un freten! Un nu bün ik möi. Ik mutt mi enerwaars verkrupen.
Vanavend geiht mi dat besünners good! Nu kann ik mi ’n Stee up d’ Rasen söken, de ’n bietje deeper liggt, dat dat tegen de Wind schuult. Daar legg ik mi hen un wickel mi in mien Haar. Dat is vööl beter as ’n Wulldeken.
Mann, wat bün ik möi!
De Sünn versackt ok al achter de Wulken. Mörgen sall ’t weer moi worden.
Man wat is dat? Hebb ik tovööl maakt vandaag? Mien Schuller is so stiev, un mien Huud so hart. Kummt dat van de Sünn?
Ik bün sooo möi.
Ik will mi man noch ’nmaal recken, och, wat is dat swaar! Ik kann al gaar nich mehr denken. Na, gode Nacht.
An anner Mörgen föhl ik mi licht un freei. As of ik flegen kunn. Na, eerst maal dröög worden.
Denn geiht dat los.
Daar sünd ja weer de beid Wichter. Up de kiek ik andaal. Se kieken na mi umhoog.
Un denn hör ik hör ropen: „Mama! Mama!! Koom gau! Dor flüggt ’n heel moje Filapper! De willen wi fangen!“
Ik mutt hier weg!
Carl-Heinz Dirks & Jomi Lemmermann