Joost Kirchhoff

De Wiehnachtsgoos

Noit hebb ik een hört,de beter vertellen kunn as Stüürmann Cordes.’t is ja neet jeden geven, ut ’n lüttje Begeevnis ’n grote Sake to maken. He kunn dat, un am besten wassen de grote Pausen, de he inleggen dee, um sük vör Lachen to schüddeln. Denn wussen sien Tohörers mitunner noch gaar neet, wo dat egentlik utlopen sull. Man Cordes sien Lachen stook se allmitnanner an, dat klung, as wenn he neet wied van ’t Ersticken of was.
Dor sünd nu al enige Jahrteihnten over hengahn, un doch hebb ik noch vööl daarvan vör Ogen un in ’t Ohr. Dor laggen wi in en Haven an de engelse Kanal, wi satten an en flaamse Kamin, dat Füür flackerde un reegde de Phantasie an. Stüürmann Cordes harr dat Woord, un all de Kapteins un Stüürlü wurr’n still un lüsterden na hum hen. „Hört eevkes!“, see Cordes, namm sien Grogglas un starkde sük.
Noit drunk he tüskendör bi sien Vertellsels wat, he leevde de Begeevnissen nochmaals mit, dor was geen Rüümte för anners wat. „Hört eevkes to!“, so begünnde he van Nejen, „wat ik dor up de Schoner IDA beleevt hebb, as ik noch Schippsjung was! Uns Kaptein, de was van ’t Fehn, sien Naam deit hier nix to Sake. Un de Fehntjer Kapteins sünd ja wied un sied bekennt.
Bi uns an Boord gaff dat faaktieds – Arvtsopp, dat is ja en Eten, wor man groot un stark van worden kann. „Kiek mi ins an!“, see Cordes un fangt sien Sticklachen weer an . . . kch, kch, kch, ik bün eenmetertweeunsesstig groot, ik hebb seker to froh ofmustert bi Kaptein D. – kch . . . kch“. Un dann vertellde he wieder.
„Wi krüüzden so Anfang Dezember in de Noordsee, un to Wiehnachten, so wurr d’r vertellt, sull dat ’n Goos geven. Dat Deer satt in en Huck, wat hum de Timmermann baut harr, un van alle Kanten wurr hum wat tostoppt. Do greide he tegen Wiehnachten an. Wi freiden uns düchtig up de Braa. Ik kunn ja neet ahnen, wat mi mit de Goos noch bevörstunn.
Eens Mörgens leet Kaptein D. mi ropen. Ik na achtern, wuss ja neet van Goods of Quaads. Man an Boord kannst noit weten, wat se mit so ’n lüttje Schippsjung vörhebben.
„Jung!“, seggt de Kaptein, „ik will di man seggen, dat geiht up Wiehnachten to, un du slachst vandage de Goos. Laat di in de Kombüse ’n Mest geven! Hest mi verstahn?“
Verstahn harr ik dat wall, man noch lang neet begrepen. Ik ’n Goos slachten? Noit harr ’k an sowat docht!
„Hebben ji al ’nmaal wat eten, wat ji vördeem slachten mussen?“ „Jawall!“, reep een, „’n Kabeljau, man de was al dood!“
„Kiek!“, see Cordes, „hebb ’k mi wall docht, ji könen jo neet vörstellen, wo mi tomode was: De dicke lebendige Goos un ik lüttje Heemke!
Man ik dochde ok an de Wiehnachtsbraa un daaran, dat man de tweede Tree neet vör de eerste doon kann. Ik kreeg neet lang Tied, noch deepsinnig wat to overleggen. Kaptein D. sloot sien Örder of un see kört un knapp: „Dat mi keen Drüpp Blood an Deck kummt!“
Buten was ik, un dor stunn ik nu un wuss genau, wat mien Updrag was, un overhoopt neet, wo ik dor mit an muss.
Man dat was en ruge Dag, un ik was noch lang neet seefast. Mit anner Woorden: Ik was neet good tofree, harr Koppsehr un meende, ik muss mi overgeven. Sünd ji al ’nmaal seekrank west? Dann weten ji ja, dat een in disse Tostand annerswat neet mehr vööl anhebben kann. Un je elendeger mi tomöte wurr, um so minner Mitlieden harr ik mit de Goos. Büst du eerst van Harten seekrank, dann wullt du am leevsten sülvst neet mehr leven.
Man wo dor nu mit an? En Mest ut de Kombüse un de Goos ut dat Huck, dormit stunn ik nu middschipps an Deck. Dat Schipp slingerde as mall, un de Goos sloog mit sien Flögels tegen de Wind an. Un mehr as genoog harr ik al mit mien Seekrankheid to doon.
Man boven dat all stunn dat Woord van mien Kaptein: Dat mi geen Drüpp Blood an Deck kummt! Dat was mehr as en Updrag, för mi was dat en Gesetz! So satt ik dor middenmang: Dat Gesetz in de Nack, de Seekrankheid in ’t Liev, de Goos in de Arm un dat Mest in de Fuust!“
Hier mook Stüürmann Cordes en Paus, keek in de Runne, as wull he fragen: Is jo dat noch neet schrickelk genoog? Man kiek, wat heet hier schrickelk? He harr uns, as he dat alltied kunn, so in Spannung versett, dat wi ’t all weten wullen.
„Na good!“, see Cordes, „dat is gau vertellt: Ik namm körthannerg de Goos mit mien linker Hand bi de Kopp, hull dat Deer over de Reling un snee hum mit de rechter Hand de Kopp of. So meende ik tominnsten. Man de Kopp – de Kopp, de harr ik nu in de Hand, un de Rump dreev in de See un seilde achterut. As ik mi van mien Schrick verhaalt harr, reep ik ut vulle Hals: „Goos over Boord!“ Mag wesen, dat de Mannskupp ‚Mann over Boord’ verstaan hett, up jeden Fall sprungen se an Deck, as wenn d’r ’n groot Mallör passeert weer, de Kaptein vöran . . .
Un ik stunn dor mit mien Gosekopp in mien linker Hand un mit dat blöderge Mest in in de rechter. „Ree!“, bölkde de Kaptein, he harr wall as eerste begrepen, wat hier geböhrt was. „Un du Snösel in de Want, as Utkiek!“, reep he mi to. Dat Schipp gung up Tegenkurs, um de Goos uptofisken. Man as wi de olle Schoner ennelk over Stag harren, do dreev de Goos woll al mielenwied achterut. Un ik hung boven in de Want, harr ’n Feernkieker vör de Ogen un sach nix! Na en lüttje Stünn hett uns Kaptein dat Söken upgeven un wi de Hope up en Wiehnachtsbraa.
Un Wiehnachten gaff dat weer . . . Arvtensopp!“