Dat weer för mi maal wee so en richtigen Dwarslöpermörgen. De Nacht weer man heel kört west. Egenlich weer dat gannskeen Nacht west – tominnst nich mit Slaperee un so. Bit Klock een harr dat Tschingderassabum in d’ Hotel andüürt, un denn mussen wi ja noch even bi Jonny Matz rinkieken. Een Ofsacker vör d’ Slapengahn – de muss dor noch her. As dat so is mit jung Keerls hör Verstand. Na dat veerde of fiefte Beer weer denn tomaal keen Tied mehr, um in d’ Nüst to krupen. För mi up jederfall nich. Ik muss mien tweede Bahntje antreden – ik muss, so as elker Mörgen, up Melktuur. Oma Meyers oled Damenrad luur up mi. Well sowat al maal beleevft hett, de weet wo lang sük en Stünn’n trekken kann. An anner Dagen kanns dorut wahrhaftig dree van maken.
    Texten up Platt
Dat wee för mi moal wär so een richtigen Dwarßlöpermörgen. De Nacht wee man heel kört west. Eelich wee dat gannskeen Nacht wäst – tominnst nich mit Schloaperee un so. Bit Klokk een har dat Tschingderassabum in d’ Hotel andüürt, un denn mussen wi joa noch ähm bi Jonny Matz rinkieken. Een Ovvszakker vöör d’ schloapengoahn – de muß dor noch her. As dat so is mit jung Keerls hör Verstand. Noa dat veerde ov fiefte Beer wee denn tomoal keen Tied mehr, um in d’ Nüst to krupen. För mi up jederfall nich. Ik muß mien tweede Boahntji anträden – ik muß, so as elker mörgen, up Melktuur. Omoa Meyers oled Doamenrad luur up mi. Well sowat allmoal belääft hett, de weet wu lang sükk een Stünn’n trekken kann. An anner Doagen kanns dorut verrafftich dree van moaken.
Bit up een half Pund Quark, dat ik in mien Kiddeltaaschke mit een Bääker suure Melk vermenguleert hebb, is ok niks wider scheeflopen. Bi mi nich. Oaber bi Lui Brinkmann. Lui Brinkmann wee een van dree Melkbuurn up d’ Eiland. Kolleech van mien Boas sotosärgen. Ik seech Lui all van wieden in d’ Doam’npadd vöör Wallenta sein Klüterloaden üm sein Dekawupptich rümweih’n. Ji mooten weeten, Lui Brinkmann kunn man nich översehn. Lui wee as so’n Iisboar – so hoch, so breet, so gries un so brummich.
Dat wee een heel unkomodigen Tied hüm an disse Stää to sehn. Wi droapen us eelich elker mörgen in d’ Jann-Berghuusstroat. De Schnuutklapp van Lui sien DKW stunn in hängen oapen. De Kielreem hung dor bi lang. Un dat jüüst vöörmörgens, wo ik su to loat bün – grummel he in sien Boart. Golden Hochtied harn see fiert – bi de Noabers.
So’n tweien Kielreem wee joa an un för sükk keen grood Mallör – wat een richtigen Melkbuur wee, de har sowat aal bi sükk. So ok Lui Brinkmann.
He har de Reem ok all in d’ Füüsten – de kunns oaber in sien Gewaltspranken van Ballerschüppen gannich sehn.
De Reem rup up de groode Schiev an d’ Motor – düchdich trekken över de Anloater – un noch mehr trekken bit noa d’ Luchtmaschin. Kiek – un dor wull dat Deert nich so richtich över wäch. Oaber nich mit Lui. Lui hett de Reem mit sien breeden Duum’n ähm in Richt brocht. Hett he ok henkräägen – blossich sien Duum – de har een rundum dör de Reem’nschiev mitmoakt. Jawoll – dat Deert van Dekawupptich leep wär – oaber Lui sien Duum – de wee breet as een Muulporch in d’ Hochtiedsnacht.

(Seelengänger)