An 11. un 12. Märt kwammen in Stapelfeld bi Cloppenbörg de Maten van de Schrieverkring binanner. As alltied in ‘t Vörjahr.
Thema was: An de Kant. Daar kunn man wat van maken! Elk harr tominnst 1 Text mit. Lyrik, Prosa, eernst, Spaaß…. Hauptsaak : good.
D’r wurr düchtig diskereert. Schrieverkring Weser-Ems
Neei upnomen wurr Elise Andresen-Bunjes.
Docht wurr an ‘n Riege kranke Leden, besünners an de Baas Carl Scholz, de gode Wünsken gahn an hum.
In d’ Harvst geiht de Schrieverkring na Soltau, de Schrieverkring is inladen bi de Freudenthal-Gesellschaft.

Hier de Text van Carl-Heinz Dirks to dat Thema "Anne Kant"

Anne Kant

Annerlesd hebb ik weer Manuel truffen.
He leep daar over d’ Markt, as alltied smiddags even vör Klock twalven.
He kwamm van de Universität un wull na Huus.
Wat vertell ik, dat weet doch elk un een, de hum kennen deit, un well kennt hum neet?
Wi prootden blot kört mitnanner, vööl Tied was d’r ja neet, he muss ja na Huus, Eten stunn up Tafel.
‘t harr ja all sien Recht un Regel bi hum.
He harr ja sien Methoden, bi all, wat hum in de Mööt kwamm. Wi weten to ’n Bispill dit:
He hett ‘n Dener hatt, Lampe was sien Naam, un de muss he rutsmieten, um dat de hum beklaut harr.
Un dat de Kant spieten, dat he hum rutsmieten muss, man ‘t hulp ja nu all nix,
ok wenn ‘t blot ’n Subjekt van de darde Klasse was, de he rutsmeten muss.
Un um beter to vergeten, hett uns Philosoph ’n groot Plaat maakt un daar in dicke Letters mit Kriede upschreven: „Lampe mutt vergeten worden!“, un hett sük elke Dag ’n Stünn daar vörsett.
Wi prootden blot kört mitnanner, vööl Tied was d’r ja neet, he muss ja na Huus, Eten stunn up Tafel.
‘t harr ja all sien Recht un Regel bi hum.
Ik glööv, dat see ik al.
Man even ’n Woordje segen over Gott un de Welt, dat is ja een van de leevste Themen van Immo.
Ik segg van Immo, de mmesten seggen ja Manuel, dat hangt d’r van of.
Over Gott un de Welt, van alles un noch wat, over dat Quade up sük…
– man!, wat hett de Keerl Gört in d’ Kopp!
„Ik hebb d’r over nadocht“, see Immo tomaal.
Wenn he dat seggt, will he mehr seggen. Denn heet dat: Snuut hollen.
„Ik hebb d’r over nadocht”, see Immo, „un nu weet ik ok de Antwoord.
Ik keek hum neeisgierig an. Dat is dat Beste, wat een in so ’n Gefall doon kann.
„Büst du mal bi slecht weer dör de Stadt lopen?“, froog Immo.
„Ja, dat büst du. Un hest du daar fule Schoh bi kregen un fule Büxenpiepen? Ja, hest du.“
„Hebb ik“, anterde ik.
„Un hett di dat argert?“, froog Immo. „Ja, hett dat.“
„Ja, hett dat“, gaff ik dat Echo.
„Un kunn man daar nix tegen doon?“, wulltes Immo nu nich weten. He harr de Dreih ja al rut.
In Huus blieven schoot mi dat dör de Sinn, man togliek wuss ik: Dat is de rechte Antwoord neet.
Gummistevels antrecken. Nee, dat was to eenfach, to simpel, dat mag he neet.
„Dat kummt as dat kummt”, see ik, ik muss ja wat seggen.
„Dat. Is. Doch. Nett. Dat. Wat. Ik. Meen. – Alltied weer. Alltied weer. Dat malle Weer. Blixem ok.”
So düll hebb ik Immo lang neet beleevt.
„Wi kunnen ja nu de Verstand van de Börgers anspreken“, gung dat Gespreck sacht wieder, „man, …“
„… dat helpt neet vööl!“, settde ik d’r bi. Verkehrt, as ik futt murken dee.
„Dat helpt NIX!!!!”
Dat helpt NIX. Nu wuss ik dat.
„Man waar hebben wi uns Verstand vör? Dat wi hum bruken doon!“ Manuel was in sien Element.
„Un nu hebb ik ik mi overleggt: Wenn wi Börgers up ’n Padd an de Sied van de Straat lopen deen, de ’n bietje hogerder was as de Straat sülvst, denn kunn de hele Schiet in de Straat lopen, un wi harren dröge Foten.“
„Wunnerbaar!“ reep ik luut, „heel, heel wunnerbaar! – Man…”
„Ik weet, wat du seggen wullt“, namm Immo gau weer dat Woord, „dat geiht ’n Settje, un denn versackt de Footpadd. Daar setten wi ’n Pall d’rvör: Tüsken Straat un Padd mutt ’n Riege Stenen liggen. ’n neje Soort Stenen. De ‘t bit nu noch neet geven deit. De ok noch keen Naam hebben.“
„Kunn man de neet“, see ik vörsichtig, na DI nömen?“
„Na mi? Meenst dat?“, simeleerde he. „Kant-Steen? Weet neet. Man kiek, daar kummt mien Süster, Anne.“
Ja, wiss wahr. Daar kwamm se. Anne. Anne Kant.