Heel moi is disse Geschicht van Luise Frisch in ‘t Platt sett van Hilde Frauke Wichmann: Dat Jesuskind in Loogberm (Logabirum bi Leer in Oostfreesland), ‘n Vertellsel ut de Kinnertied

Luise Frisch: Dat Jesuskind van Loogberm

In ‘t Plattdüütse sett van Hilde Frauke Wichmann

Wenn dat so sacht weer Wiehnachten word, gahn mien Gedanken geern weer in mien Kinnertied torügg. Wiehnachten un de Wiehnachtsgeschicht hören ja van sülmst binanner, un bi mi gung disse Geschicht dör de hele Wiehnachtstied mit.
Ik was noch lüttjet, gung noch qaar neet na d’ School, man de Geschicht kreeg ik alltied weer vertellt van mien Moder, of ok van Tant Anna, uns oll Nahberske. Smaals ‘n Endje, neet all upmaal, dormit ik dat ok upnehmen un verarbeiden kunn.
Verarbeidt hebb ik dat, in Biller umsett, so düdelk, dat de vandaag noch vör mi upstahn. Un all, wat ik neet wuss of kennde, mook ik mi torecht.
Nu begünnt de Geschicht ja mit Maria un Josef, de sük up de wiede Weg van Nazareth na Bethlehem maakden. Mit Nazareth un Bethlehem kunn ik nix anfangen, man wat en wiede Weg was, dat wuss ik. Dat was de lang Weg van Leer na Loogberm, de wi elker Jahr eenmaal in d’ Sömmer to gahn harren.
Dat was, wenn mien beid Tanten van Nürnberg d’r wassen. Tosamen mit mien Kusinen un Vedders ut d’ Ostersteg gung de hele Koppel van Leer na d’ Loogbermer Wald, to Foot! Dat was wied!
Un nettakraat so stellde ik mi vör, dat Maria un Josef up de Landstraat na Loogberm unnerwegens wassen. Se harren sük froh up Padd maakt, un Josef harr en groot Taske mit, Eten un Drinken för sük beid, nett so, as mien Moder de Taske packde för uns unnerwegens.
Watmaals, wenn ‘t anfung to regen, mussen se sük unnerstellen to schulen. Maria fung ok wall an t’ klagen, dat hör de Foten sehr deen. Dat kunn ik good naföhlen, dat harr ik ok elksmaal. Josef sprook hör dann Mood to: „Noch ‘n lüttje Endje, dann sünd wi d’r.“ Dat seen s’ ja ok alltied tegen mi.
Un dann wassen se ennelk ankomen. Ik harr dat düdelk vör mi, as Maria de Bomen van d’ Loogbermer Wald sach, wo en Verlichten dör hör hen gung: Nu sünd wi d’r!
Dat Woord „swanger“ kwamm in de Geschicht neet vör, wall, dat d’r ‘n Kind geboren worden sull, un dat Maria un Josef heel nödig en Unnerkummst söchden för de Nacht. Un dann kwamm dat, wat ik absluut neet begriepen kunn: Nüms wull hör Unnerdack geven ! Wo was dat blot mögelk, dat keeneen Maria un Josef en Stee to slapen anbeden dee. Bi uns kunn doch alltied för Nood een up ‘t Sofa slapen. Dorover was ik smaals so over d’ Stüür, dat ik dat Geföhl vandaag noch krieg, wenn de Geschicht bi de Stee ankummt.
Man dann gaff ‘t Hülp: En Mann kwamm an, harr ‘n Schienfatt bi sük, un wees Maria un Josef de Weg na de Stall. Josef muss Maria stönen, umdat se nu haast neet mehr lopen kunn.
En Schaapstall, so as in ‘t Evangelium, kennde ik neet, aver ik wuss van en freei Stee in d’ Loogbermer Wald, dor gaff dat en holten Unnerstand, dor was Hei in för de Deren in Winter.
An de Binnensied van de Unnerstand stunn ok de Krübb, dor kwamm dat Hei dann in. Un dor nu in de Unnerstand dürsen de beiden sük ennelk daallaten. Un genau hier in de Wald in Loogberm wurr in disse Nacht dat Jesuskind geboren. Un Maria leggde rum in de Krübb mit Hei.
Dann kwamm dat mit de Engels: Ik sach hör overall up de Dannenbomen sitten, rund umto, en hele Schaar, un se all sungen: „Ihr Kinderlein kommet“, dat Lied, wat ik do sülmst al kunn.
Heerders un Schapen, so as in d’ Geschicht, kennde ik ok neet, aver dat Jesuskind un Maria un Josef kregen doch Visit: All de Deren ut Wald, van de ik wuss, kwammen an: Hasen, Rehen, Eekkaters, Stiekelswienen un Vögels in Scharen.
Dann kunn ik dat so recht föhlen, wo se sük all mitnanner freiden, dat dat Kind ankomen was, se wassen sowat van blied, dat se nanner torepen: „Jesus is geboren!“
Ik kunn mi so recht van Harten mit hör freien, un so spöör ik dat vandaag noch an disse Stee van de Geschicht ut d’ Schrift.